چنین بیانیه‌ای یک‌سال قبل توانست یک روز را به تقویم جنبش معترضان به انتخابات خرداد ۸۸ بیافزاید. روزی که پس از یک دوره‌ی رکود جنبش، در حالی که دستگاه‌های تبلیغاتی حکومت از مرگ جنبش می‌گفتند، خیابان‌ها دوباره به تسخیر مردم درآمد تا نشان دهد که علارغم تبلیغات همه‌جانبه و سرکوب مستمر و فضای بسته و امنیتی، آن زمان که مردم اراده کنند دوباره می‌توانند به فتح ِ خیابان‌ها نائل آیند. صدور بیانیه‌ی دعوت به راهپیمایی ۲۵ بهمن ۸۹ توانست جنبش را از رکود و رخوت نجات داده و روحی دوباره در آن بدمد، حالا یک‌‌سال بعد «شورای هماهنگی راه سبز امید» اراده کرده است که به تکرار ۲۵ بهمن دست بزند. آن‌طور که از بیانیه برمی‌آید تحلیل شورا روشن است؛ وضعیت اقتصادی، سیاسی و اجتماعی حتی نسبت به سال گذشته در موقعیت بدتری قرار دارد؛ موجی از تحریم‌های اقتصادی می‌روند که اقتصاد ایران را فلج کنند. دولت ایران از کنترل بازار داخلی ناتوان شده است. زندانیان جنبش و رهبران آن همچنان در بند هستند. آزادی‌های سیاسی و حقوق حقه‌ی مردم به حالت تعلیق درآمده‌اند و در یک کلام، وضعیت نه تنها بهبود نیافته که بدتر شده است.

راه سبز امید، نتیجه می‌گیرد که می‌توان روی این موج از نارضایتی حساب کرد و دست به کار تکرار ۲۵ بهمن ۸۹ شد. و چرا که نه؟ حالا حتی می‌توان با محاسبه‌ی دقیق‌تر به ۲۵ خرداد ۸۸ بازگشت. اگر سکوت و عدم اخلال در ترافیک اتفاق بیافتد و مانند ۲۵ خرداد نیروهای امنیتی و انتظامی به تظاهر کنندگان یورش نبرند، می‌توان امیدوار بود که جمعیتی میلیونی به خیابان‌ها بیایند.

می‌توان خوش‌بین بود به حضور میلیونی مردم در تظاهرات ۲۵ بهمن ۹۰ در تهران، حتی می‌توان فرض کرد که جمعیت ۲۵ خرداد دوباره به خیابان‌ها بیایند – البته این‌بار در پیاده‌روها – اما چه چیزی نمی‌گذارد حتی با وجود چنین فرضی به نتیجه‌ی دعوت به راهپیمایی خوشبین بود و دست به کار تبلیغ‌اش شد؟

قانون اساسی، خیابان و پیاده‌رو

تأکید میرحسین موسوی و مهدی کروبی بر قانون اساسی در بیانیه‌های دعوت به راهپیمایی پس از انتخابات، و در اصل تاکیدشان بر اصل حق راهپیمایی مسالمت‌آمیز، در شرایطی اتفاق افتاد که حکومت تلاش می‌کرد بخش‌های جدی‌ای از مردم را خارج از مرزهای قانون اساسی قرار دهد. همه‌ی آنچه که در قانون اساسی قابل استفاده بود، ممنوع اعلام شده بود. در چنین وضعیتی تأکید بر اصل راهپیمایی مسالمت‌آمیز، آن هم در سکوت و بدون شعار، در‌واقع خلق یک قانون اساسی برای برپا داشتن مجموعه‌ای از کنش‌ها بود که دولت آن‌ها را در قالب «بی‌نظمی‌های خیابانی» دسته‌بندی می‌کرد.

حتی در چنان شرایطی جنبش هیچ‌گاه از خیابان عقب ننشست. اصل ِ اساسی راهپیمایی برهم زدن نظم عادی امور بوده و هست. اگر قرار باشد مادامی که تظاهراتی میلیونی در حال انجام است عبور و مرور وسائل نقلیه صورت بگیرد. پلیس مشغول حفظ امنیت باشد. مخالفان تظاهرکنندگان مشغول تماشا، دیگر اصلاً تظاهرات چرا و چطور دارد اتفاق می‌افتد؟ در‌واقع اصرار بر برگزاری یک تظاهرات بدون تظاهرات از کجا می‌آید؟ آیا راه سبز امید از حالا چشم به سرکوب ِ تظاهرکنندگان ِ ساکت پیاده‌روها ندارد، که در بیانیه‌های بعدی از مظلومیت و قانون‌مداری آنان در برابر ظلم و ستم حاکمیت سخن بگوید؟ در‌واقع پرسش بنیادی در اینجا این‌طور باید طرح شود؛ آیا قرار است مظلومیت جنبش سبز دوباره آزمون شود؟

چهار تا هفت بعدازظهر، فردوسی تا نواب

تعیین ساعت در بیانیه‌ی یاد شده، دست‌کم حالا پس از تجربه‌ی میدان‌های التحریر، معنای مشخصی دارد؛ پیش از آنکه اتفاقی بیافتد، به خانه‌هایتان برگردید.

بیانیه‌ی شورای هماهنگی‌ای که توان هماهنگی میان فعالان محلی شهرهای مختلف کشور را ندارد، و آن را به خود آن فعالان، که حالا ماه‌ها بعد از تشکیل شورا احتمالاً از کم و کیف و اصلاً بود و نبودشان بی‌اطلاع است واگذار می‌کند، چطور پایان یک راهپیمایی خیابانی را از پیش برنامه‌ریزی می‌کند؟ چنانچه این دعوت به راهپیمایی در پی درخواست مجوز و اعطای مجوز از سوی وزارت کشور جمهوری اسلامی بود، می‌توانستیم بپذیریم که دعوت‌کنندگان در مقابل نهاد حکومتی و امنیت راهپیمایان مسئولیت داشته و از این روست که به ما تکلیف می‌کنند حدفاصل کدام خیابان‌ها و در چه ساعاتی امنیت راهپیمایی داریم. اما در وضعیتی که حتی مشخص نیست که صفوف پراکنده‌ی مردم بتوانند از میان سد ماموران امنیتی گذشته و در محل حاضر شوند، چه برسد به آن که بخواهند این مسیر را راهپیمایی کنند، تعیین ساعت و حدود خیابانی چه معنایی دارد؟

ابن تعیین حدفاصل خیابان و ساعت جز برنامه‌ریزی و تمرکز نیروهای امنیتی در ساعت و مکان مشخص، چه دست‌آورد روشن دیگری دارد؟

آنچه از متن بیانیه برمی‌آید خط کلی حاکم بر شوراهی هماهنگی راه سبز امید، اصولاً مبتنی بر کنترل فعالیت‌های جنبش است نه باروری آن، خواستار محدودیت آن است نه گسترش آن، و در نهایت تنها باعث بستن دست و پای جنبش می‌شود و نه پر و بال دادن به آن. تلاش برای محدود کردن ابتکار عمل و کشیدن حصاری خاردار پیرامون توانایی‌های بالقوه‌ی جنبش، آن هم در عرصه‌ی نامشخص خیابان، نشان می‌دهد که برخلاف شعارهای پیشینی جنبش سبز، گردانندگان راه سبز امید هیچ اطمینان و اعتمادی به خرد جمعی و شعور توده‌های حاضر در خیابان ندارند، آن‌ها مدام نگران سوء‌استفاده از حرکت‌های مردم هستند – درست همان طور که حاکمیت همواره می‌گوید- و حالا دو سال پس از حضور مداوم مردم در خیابان که با اتکاء به درایت و خرد جمعی همین مردم اتفاق می‌افتاد، در بهترین حالت می‌خواهند حداقل منافذ خلاقیت مردم را در جنبش کور کنند، مبادا جنبش مردم به راهی جز آنچه در اذهان ایشان است راهبر شود. در مقابل حتی می‌توان بدبین بود، و خط و خطوطی چنین در بیانیه را دایر بر خط سکتاریستی نویسندگان بیانیه داشت که بعدتر راه را برای جدا کردن خود از بخشی از جنبش که به میل آن‌ها پیش نرفته است باز کند؛ که آنان که شعار دادند، آنان که با پایان ساعت متفرق نشدند و … از ما نبودند.

آزادی، از مسیر انقلاب

در مقابل جریاناتی که به جای اتکاء به نیروی مردمی حامی خویش به لغت‌نامه‌ها پناه می‌برند و خود را پشت واژه‌های «مسالمت‌آمیز» ، «قانون‌مدار» و … پنهان می‌کنند، جریان‌های تاریخی همیشه می‌دانند چگونه بر فراز دقیق‌ترین قانون‌ها و رساترین واژه‌ها قرار بگیرند و حتی آن‌ها را از نو معنی کنند. این جریان‌های تاریخی می‌دانند که نه واژه‌ها که روح القاء شده در واژه هاست که می‌تواند میزان مشروعیت یک جنبش را نشان دهد. چنان که افکار عمومی جهان برای مقاومت ِ مسلحانه‌ی مردان سوری در برابر حملات وحشیانه‌ی بشار اسد همان احترام و ارزشی را قائل است که برای متحصنان سرودخوان ِ میدان التحریر مصر و راهپیمایان ِ ساکت ۲۵ خرداد ۱۳۸۸. آنچه هر سه این حرکت‌ها را ارزشمند و مشروع می‌کند نه واژه‌های تهی از معنایی چون قانون‌مداری و بی‌خشونتی که اصل مشروعیت مردمی است که در برابر ظلم و استبداد و فساد ایستاد‌ه‌اند و برابری و آزادی را فریاد می‌زنند، که اساس جنبش در مرز بر هم زدن قانون است که شکل می‌گیرد و نه در تثبیت و تحت لوا و حمایت آن.

دعوت به تظاهرات در روز ۲۵ بهمن اگر دعوت به مراسم قربانی‌کردن جنبش به درگاه واژه‌های پاک و بی‌آلایش است نه تنها با حربه‌ی حکومت از پیش محکوم به شکست است، بلکه جز تحمیل یأس و ناامیدی بیشتر نتیجه‌ای در بر نخواهد داشت. آنچه می‌تواند هر شکلی از حضور دوباره در خیابان را معنادار کند، نه اثبات حقانیت خود به حکومت یا افکار عمومی، بلکه برنامه‌ریزی برای شکلی از کنش است که جنبش را گامی به پیش برده و آن را به واقع زنده و پویا کند.

بی‌شک در این راه آزمون و خطای جنبش مردمی ممکن است هزینه‌هایی به بار آورد، اما آنچه روشن است فهم این نکته است که خطاهای یک جنبش حقیقتاً مردمی از لحاظ تاریخی بی‌نهایت سودمندتر و ارزشمندتر از لغزش‌ناپذیری‌های یک شورای هماهنگی است.

آنچه جنبش مردمی ایران بدان نیاز دارد برداشتن گام‌های جدی به سوی آزادی و برابری است و در این راه بی‌شک دست‌اندازهای پرشماری وجود خواهد داشت.آن‌ها که به دنبال راه‌های میان‌بر و از پیش صاف شده می‌گردند، باید بدانند در نهایت در ایستگاهی جز مقصد مورد نظر پیاده خواهند شد.

در شرایطی که امسال شرایط خفقان در دانشگاههای داخل ایران بدتر از همیشه بود و فضای سیاسی داخل کشور در یک سکوت پادگانی به سر می برد و از طرف دیگر جو حاکم بر فضای مجازی در هفته های اخیر متاثر از بحث و جدل درباره مواضع مختلف پیرامون تهدید نظامی و خطر جنگ بود، شبکه ای از فعالان دانشجویی خارج از کشور، در پاسداشت هفته دانشجو، اعلام کردند که در یک حرکت نمادین، یک روز به سکوت اعتراضی در فضای مجازی اقدام می کنند (1). در فراخوان این پیشنهاد ذکر شده بود که مخاطب این اقدام نمادین بیشتر فعالان و افراد خارج کشور هستند تا روز 22 آذر که آخرین روز هفته دانشجو هم بود، به شکلی نمادین در شبکه های اجتماعی مجازی، که این روزها اصلی ترین مکان حضور و ارتباط ایرانیان خارج کشور است، در اعتراض به سکوت اجباری حاکم بر ایران و “نداشتن حق حرف زدن” در کشور، سکوت کنند. در فراخوان فیس بوکی این پیشنهاد آمده بود “ما بیشمار نیستیم اما همراه هستیم. ما چه ده نفر باشیم و چه هزار نفر و چه هزاران نفر، نشان خواهیم داد که کوچکترین “کنش اعتراضی” خود را انجام می دهیم و اگر قرار باشد مثل دیگران سکوت کنیم، آنرا به یک کنش اعتراض جمعی تبدیل می کنیم.”

این فراخوان در یک فرصت کوتاه و از یک هفته قبل توسط تعدادی از سایتها منتشر گردید و تنها سه روز مانده به 22 آذر برای آن یک فراخوان فیس بوکی ایجاد شده بود. در این مدت کوتاه و تا روز 22 آذر، حدود سیصد نفر اعلام کرده بودند که با آن همراه خواهند بود.

من بعنوان یکی از کسانیکه با این کنش نمادین اعتراضی همراه بودم، نکاتی را که مشاهده کردم و برای جمع بندی مفید میدانم ذکر میکنم. آنچه مرا به نوشتن این مطلب در مرور این کنش کوچک و نمادین ترغیب کرد، آموخته ای از معلم بزرگوارم شهید هدی صابر بود که همواره توصیه میکرد که “یک مثقال عمل”، “یک خروار جمع بندی” میخواهد.

1- تصمیم چند صد نفر برای یک روز سکوت آن هم در فضای مجازی با اعتراض هایی نامتناسب با این اقدام نمادین مواجه بود. تا آنجا که بعضی این سکوت را خیانت به خون شهدای جنبش و مبارزان زندانی دانستند! انتقاد دیگری که بسیار شنیده میشد این بود که نتیجه و فایده این سکوت چه خواهد بود. بعضی نیز میگفتند که سکوت چیزیست که حاکمیت سرکوبگر از آن استقبال میکند و اساسا مطلوب آنهاست. بعضی نیز این انتقاد را طرح میکردند که سکوت را نباید اساسا به فضای مجازی تعمیم داد چرا که ذات این فضا با نوشتن و تبادل نظرات زنده است و سکوت در آن بی معناست.

بنظر میرسد که این انتقادات بیشتر ناشی از  سو تفاهم و یا اشتباه گرفتن مسائل مختلف حاصل شده است. سکوت “یک روزه” و نمادین عده ای از افراد در شرایطی که هفته ها بود فضای مجازی و رسانه ها سرشار از حرفهای اختلاف انگیز افراد و گروههای مختلف بود، با هدف اینکه افراد از گروههای مختلف را برای یک کنش بسیار ساده متحد کند، وقتی که خیانت خوانده شود، نشان دهنده وضعیت عصبی و مدارا ستیز حاکم بر فضای مجازی ست. آن هم متهم کردن کسانیکه بسیاری شان از فعالان مدنی و دانشجویی خوشنام بوده و سالهاست که تمام دغدغه شان مسائل و گرفتاریهای ایران است. اتفاقا یکی از هدفهای سکوت اعتراضی این بود که حداقل برای یک روز، افراد یکدیگر را به خیانت و بلاهت متهم نکنند که ظاهرا بعضی ها این یک روز را هم تحمل نکردند. آفتاب آمد دلیل آفتاب، که چرا گاهی در فضای مجازی نیاز به سکوت داریم.

اما برای پاسخ به سوال درباره هدف و فایده این حرکت، باید تفاوت بین هدف سیاسی و هدف استراتژیک یک حرکت نمادین اعتراضی را شناخت. هدف سیاسی شرح آن چیزی است که گروه میخواهند انجام دهند که در این مورد، سکوت یک روزه در فضای مجازی و رسانه ها بود. اما هدف استراتژیک چیزیست که گروه میخواهد از کنش اعتراضی و نمادین بدست آورد(2). هدف استراتژیک سکوت اعتراضی، به خود آوردن افراد و نیروهای سیاسی خارج از کشور در ضرورت انجام یک کنش جمعی و همچنین جلب توجه و درگیر کردن افراد در فضای مجازی نسبت به اهمیت مساله اعتراض جمعی بود. ویژگی سهل و ممتنع بودن این کنش نمادین، خود باعث جلب توجه بیشتری شد. از سوی دیگر پیشنهاد دهندگان از ابتدا اعلام کرده بودند که قرار نیست شق القمری شود و این حرکت تنها هدفش انجام یک اعتراض نمادین «جمعی» است به “نداشتن حق حرف زدن” در ایران تا “که ببینیم اگر با حرف نمیشود، آیا با سکوت میتوانیم در کنار هم قرار بگیریم”.

اما در پاسخ به کسانیکه میگویند سکوت همان چیزیست که حاکمیت میخواهد، باید یادآور شد که آنچه اصلی ترین خواسته حاکمیت سرکوبگر است، اختلاف و همراه نبودن افراد، فعالان و نیروهای منتقد با یکدیگر است. یقین بدانید که یک “سکوت جمعی” بیشتر از بلندترین فریادهای فردی و اختلاف افکن میتواند یک حکومت استبدادی را مضطرب و مشوش کند.
اما اینکه گفته شده اساسا ماهیت فضای مجازی با نوشتن و سخن گفتن معنا و هویت می یابد، اتفاقا خود دلیلی است که فضای پر هیاهو و جنجالی آن را گاهی فقط با یک سکوت جمعی بتوان متوقف کرد و آنرا متوجه جار و جنجالهای بیهوده اش کرد. ضمنا مگر نه این است که گاهی صفحه اول یک روزنامه – که ماهیتش با نوشتن و کلمات سرشته شده است- را برای نشان دادن اعتراضی نمادین، سفید چاپ میکنند؟

2- تا جاییکه من دنبال کردم، این فراخوان از اطلاع رسانی سایتها و رسانه های اصلی سبز (کلمه، جرس، رسا) که معمولا بطور هماهنگ روی اقدامات مشابه تبلیغ میکنند برخوردار نبود. در اصل این رسانه ها متن فراخوان، و پوسترهای این کنش نمادین را منتشر نکردند درحالیکه فراخوان های مشابه، مانند “دوشنبه های اعتراض” که آن هم اقدامی نمادین بود و توسط آقای مصطفی تاجزاده از زندان پیشنهاد شده بود، را بطور وسیع و ویژه ای پوشش داده بودند. علیرغم این مساله، نکته مهم و ارزشمند پیشنهاد سکوت اعتراضی در این بود که فراخوان آن در رسانه های دیگری با گرایشات کاملا متفاوت منتشر گردید (سایت روزآنلاین، سایت ندای سبز آزادی (از رسانه های سبز)، سایت اخبار روز (نزدیک به گرایش چپ)، سایت دانشجونیوز (نزدیک به جنبش دانشجویی)، سایت خودنویس (با نگاه انتقادی به سایتهای سبز)). همچنین در عمل دیده شد که افراد و فعالانی که با این حرکت نمادین همراه شدند، از گروههای مختلف فکری بودند و از این رو میتوان گفت تا حدی به هدف نمادین خود دست یافت. از واکنشهایی که در روز سکوت اعتراضی و روز بعد از آن در محیط فیس بوک دیده شد، بنظر میرسید که علیرغم اطلاع رسانی محدود، اما این اقدام نمادین در حد قابل توجهی جلب توجه نموده بود مخصوصا که فعالان دانشجویی- مدنی سرشناسی را با خود همراه داشت.

3- بعنوان یک تجربه شخصی میتوانم بگویم که یکی از نقاط مثبت این کنش اعتراضی برای کسانیکه با آن همراهی کردند، مراقبه و خویشتنداری – حتی برای یک روز– در برابر انتقادات تند و نوشته های تمسخر آمیز دیگران در روز سکوت اعتراضی بود. در فضای مجازی و شبکه های اجتماعی یکی از عادتهایی که وجود دارد، جدالهای کلامی و گاه پاسخ دادن های تند و تیز در برابر نظرات انتقادی دیگران است که یک روز سکوت، خود تمرینی برای این خویشتنداری بود. در ضمن از نظرات و نوشته های بعضی افراد در روز بعد میشد حدس زد که یک روز سکوت در فضای مجازی تا چه اندازه برای بسیاری از ما سخت شده است و ظاهرا این حضور دائمی در این فضا – مخصوصا برای کسانیکه در خارج کشور زندگی میکنند – به شکل یک عادت گریزناپذیر درآمده است. از اینرو شاید گاه دوری کردن از این فضا برای تامل درباره فعالیتهای دیگری که هر یک از ما برای کمک به داخل کشور میتوانیم انجام دهیم، بی فایده نباشد.

4- بسیاری از کسانیکه بدنبال نتیجه و فایده این اقدام بودند، به این مساله توجه نمیکردند که یک کنش باید ابتدا انجام شود تا بتوان درباره اثرات آن به تجزیه و تحلیل نشست. یک کنش اعتراضی باید همراهانی داشته باشد تا نتیجه ای از آن حاصل شود. در کنشهای اعتراضی هیچ کس از ابتدا نمیتواند بطور قطعی بگوید که چه تاثیر مهمی از آن حاصل خواهد شد. آنچه مهم است واضح بودن شیوه، مخاطب و هدف حداقلی یک کنش اعتراضی است. از اعتراضات مدنی اگر انتظارات کوتاه مدت و اعجاب انگیز داشته باشیم، هرگز نتیجه ای حاصل نمیشود. در اعتراضات مدنی، واضح بودن عمل اعتراضی، قابل انجام بودن و استمرار است که میتواند نتیجه بخش باشد. اتفاقا نقطه قوت سکوت اعتراضی این بود که مشخص میکرد قرار است چه کاری، در چه زمانی، در کجا، توسط چه کسانی و با چه هدفی انجام شود.

5- یکی دیگر از ویژگیهای این حرکت در مقایسه با دیگر کنشهای اعتراضی پیشنهاد شده در یک سال اخیر این بود که این حرکت بطور واضح مخاطبش، فعالان و ساکنان خارج کشور بودند چرا که هدف آن یک نوع اقدام نمادین جمعی در همدلی با هموطنان داخل کشور بود. البته یقینا شرمگینانه است که در فضای آزاد فعالیت جمعی در خارج کشور، برای ایجاد یک کنش جمعی نیاز باشد که همه به سکوت دعوت شوند، اما واقعیت این است که متاسفانه فضای باز و آزاد الزاما باعث همراهی و هم افزایی فعالان ایرانی نمی شود. کاش فرهنگ کار جمعی در ما کمی بهتر بود و بر سر هر اختلاف کوچک در دیدگاههایمان، به جنجال و اتهام و برچسب زدن به یکدیگر دست نمی زدیم، تا که در این روزهای سکوت اجباری در داخل کشور، ما یک صدای بلند از مطالبات و مقاومتهای مردمانمان می بودیم. اگر با خود رو راست باشیم، ظاهرا ما در این زمینه مفلوج شده ایم و از حرکتی موثر و رو به جلو ناتوان مانده ایم و انگار نیاز به فیزیوتراپی داریم! به همین دلیل حتی از کوچکترین حرکتهایی که بتواند این بیماری را کمی درمان کند، مجبوریم استقبال کنیم یا که حداقل آن را نکوبیم. بقول احمد زیدآبادی ]که سالها پیش در ستایش سکوت نوشته بود و در آن زمان هم عده ای او را سرزنش کردند[، “در فضاي موجود كه هيچ عمل، اقدام يا فعل سياسي مشترك از جانب منتقدان صورت نمي‌گيرد، از نظر من، اعلام سكوت دسته جمعي، يك اقدام مشترك كم هزينه است كه مي‌تواند راه را بر اقدام‌هاي مشترك بعدي هموار كند و اين در واقع جنيه فعالانه اعلام سكوت است”(3).

6- این اقدام نمادین یک فایده دیگر هم داشت. این حرکت که بعضی آنرا مسخره ترین حرکت اعتراضی در تمامی این سالها دانسته بودند، نشان داد که ظاهرا پتانسیل بالایی برای حرکتهای جدی تر وجود دارد. آن معترضانی که این اقدام را بسیار بی فایده و نشانه انفعال دانستند، اگر صادقانه انتقاد کرده باشند، باید حاضر به همراهی در کنشهای اعتراضی جدی تر و انرژی بر باشند. خوب اگر این کنش نمادین، محکی از اعلام آمادگی برای اقدامات جدی تر بوده باشد، باز هم باید آن را قدر دانست.

7- یقینا نقاط ضعف این حرکت هم کم نبوده است که بطور نمونه میتوان از برنامه ریزی و اطلاع رسانی دیرهنگام، ابهام در مشخص کردن هدف دقیق این اقدام نمادین برای مخاطبان و عدم امکان ثبت و اندازه گیری کردن میزان فراگیری آن نام برد. کاش منتقدان این حرکت نیز یک تحلیل انتقادی از ضعف ها و ایراداتی که بر آن وارد میدانند ارائه کنند تا بتوان با مقایسه دیدگاههای مختلف به جمع بندی بهتری رسید.

کلام آخر آنکه نقل قول میکنند که بزرگی در پاسخ به سوال “چه باید کرد” گفته است، “هر کس هرچه می گوید، عمل کند”. سکوت یک روزه اعتراضی در فضای مجازی هر ضعفی داشت، اما تمرین کوچکی بود برای یک مثقال عمل جمعی. امید که از این پس آن کنشی که قرار است اتحاد بخش ما باشد، کاری بزرگتر از سکوتمان باشد تا بیش از این شرمنده هموطنانی که در سخت ترین شرایط در حال ایستادگی و پایداری در برابر ظلم و نابرابری هستند، نباشیم.

پرسش نخست: تفاوت میان استراتژی انتخابات آزاد و سرنگونی چیست؟
تفاوت اصلی استراتژی انتخابات آزاد و سیاست سرنگونی در شیوهٔ انتقال قدرت حاکمان به مخالفان است. استراتژی سرنگونی از راه شورش و زور قدرت را میگیرد، استراتژی انتخابات آزاد از راه صندوق رای. ازینرو استراتژی سرنگونی بر فروپاشی دستگاه دولت و جایگزین کردن آن با دستگاهی موازی که توسط مخالفان سازمان داده شده است، بنا میشود. در حالیکه استراتژی انتخابات آزاد بر وادار کردن حکومت به تعطیل دیکتاتوری که با آزادی احزاب، آزادی مطبوعات، و زندانیان سیاسی شناسایی میشود، استوار است. به این معنا استراتژی انتخابات آزاد نابودی کلّ دستگاه دولتی نیست، بلکه میکوشد سازمان ها و نهادهای موجود را در خدمت گذر دموکراتیک قرار دهد و فقط آن نهادهایی را منحل یا بی اثر کند که در خدمت دستگاه سرکوب سیاسی قرار دارند. در تاریخ معاصر ایران این دو استراتژی را در فاصله زمانی کوتاهی تجربه کردیم. تظاهرات مردم در سال ۵۷ حکومت دیکتاتوری شاه را به تسلیم در مقابل مردم وادار کرد، دولت بختیار رژیم را از میان بر نداشت بلکه با به رسمیت شناختن آزادی مطبوعات، احزاب، و آزادی زندانیان سیاسی، به دیکتاتوری پایان داد و دورنمای انتخابات آزاد را گشود ولی ارتش و دستگاه انتظامی را منحل نکرد. در مقابل انقلابیون اسلامی، شورای انقلاب تشکیل دادند، قدرت را بدست گرفتند، نهادهای موازی انتظامی، قضایی را جایگزین دستگاه دولت کردند و سرکوب و کشتار را آغاز نمودند. شاید همین جا، ارجحیت استراتژی انتخابات آزاد بر استراتژی سرنگونی آشکار شود. تفاوت میان استراتژی انتخابات آزاد و استراتژی سرنگونی در شیوه به قدرت رسیدن است، شیوه نیروهای سرنگونساز حذف حاکمان از روند سیاسی گذر به دمکراسی است، در حالیکه استراتژی انتخابات آزاد از همه نیروهای سیاسی از جمله حاکمان دعوت میکند تا در روند برنشاندن حاکمیت صندوق رای شرکت کنند. از این دیدگاه انتخابات آزاد فراخوانی به آشتی ملی است.

پرسش دوم: انتخابات آزاد در چه شرایطی امکان پذیر میشود؟
نخست باید گفت انتخابات آزاد به آن معنی که ما می فهمیم دستکم به دو دلیل در نظام جمهوری اسلامی قابل تصور نیست. اول اینکه قانون اساسی جمهوری اسلامی بر تبعیض استوار است و با اصل اساسی برابری شهروندان در تناقض میافتد. دوم آنکه سرکوب های “قانونی” و فراقانونی حتی امکان یک انتخابات رقابتی درون نظام را نیز از میان برداشته است. نه تنها قانون احزاب، نظارت شورای نگهبان و ممیزی وزارت کشور، نیروهای آزادیخواه و اصلاح طلب از یک رقابت عادلانه باز میدارد بلکه جو ارعاب و اختناقی که پس از کودتای انتخاباتی پدید آمده یک دیکتاتوری تمام عیار را بر کشور حاکم کرده است. انتخابات در چارچوب جمهوری اسلامی چیزی جز تمکین به منویات رهبری نیست. ازینرو شرایط یک انتخابات آزاد یعنی آزادی احزاب و رسانه ها و شرکت مخالفان و و منتقدان در در انتخاباتی سالم و منصفانه همان شرایط پایان دیکتاتوری است که با گسترش مبارزه و تغییر توازن نیرو بین حاکمان و مخالفان میسر میشود. گشایش فضای سیاسی باید به نقطه عطفی برسد که در آن اصل همزیستی حاکمان و مخالفان پذیرفته شود و این آغاز دوران گذر است که از طریق پیمانی نوشته یا نانوشته و فراسر قانون اساسی، راه را بر تغییرات ساختاری باز میکند. این دوران را میتوان دوران تعادل ناپایداری دانست که مذاکره برای برگزاری انتخابات سالم و آزاد با نظارت بیطرفانه موضوع اصلی آن خواهد بود.

پرسش سوم: امروز تفاسیر گوناگونی از انتخابات آزاد وجود دارد چگونه میتوان بر تفسیرهای گوناگون از انتخابات آزاد فائق آمد؟
انتخابات آزاد همچون سایر مفاهیم تفسیرهای گوناگونی از آن شده است به ویژه آنکه واژه آزادی را نیز در خود دارد، و به این جهت کسی با آن مخالفت نمیکند بلکه تعبیر و پسوندهایی پیش کشیده میشود که در نهایت نقض غرض میشود. سازمانهای مسلکی چه سکولار چه مذهبی، ید طولایی در این کار دارند. بلایی که کمونیستها و اسلامگرایان سیاسی بر سر” حقوق بشر” آوردند گواه این مدعا است. یکی از بزرگترین دست آوردهای تشکیل سازمان ملل متحد، کوشش دائمی برای تدقیق و استاندارد کردن معانی است. مهمترین دستاورد نیز بدون تردید، اعلامیه جهانی حقوق بشر و میثاق های الحاقی آنست که هر گونه تفسیر دلبخواه از حقوق بشر را توسط دولتهای مسلکی ناممکن میکند. بیجهت نبود که اتحاد جماهیر شوروی و عربستان سعودی به عنوان کلیدداران حقیقت مطلق به این سند تاریخی رای ممتنع دادند. در همین راستا، سازمان ملل و نهادهای وابسته در زمینه های دیگری همچون حقوق زنان، اقلیت ها یا کودکان به تصویب اسنادی دست یافته است که میتواند به عنوان مرجع پذیرفته شود. شرایط انتخابات آزاد و پیش شرط ها و تضمین های برگزاری آن نیز شامل چنین کوششی شده و فزون بر آنچه در ماده بیست و یک اعلامیه جهانی و میثاق حقوق سیاسی و اجتماعی آمده، در سند مصوب بین المجلس در پاریس درسال ۱۹۹۴ نیز این شرایط باز همه تدقیق شده است. ازین رو همانطور که صحبت از حقوق بشر یعنی اعلامیه جهانی حقوق بشر، صحبت از انتخابات آزاد نیز چیزی جز استناد به استاندارد بین المللی نیست. کسانی که چنین اسناد مرجعی را قبول ندارند باید وادار شوند که از نام دیگری با پسوند خاص خودشان را استفاده کنند. مفاهیمی نظیر دمکراسی خلقی، دمکراسی دینی، حقوق بشر سوسیالیستی، حقوق بشر اسلامی کاملا تصویرهای دیگری از حقوق بشر و دمکراسی را در اذهان منعکس میکنندکه بازتاب وضعیت کوبا و کره شمالی، یا جمهوری اسلامی است. اما این اتفاق هنوز برای انتخابات آزاد نیفتاده است. هواداران جمهوری اسلامی هنوز از انتخابات آزاد سخن میگویند و از دو ترفند برای تحریف این مفهوم استفاده میکنند. نخست انتخابات آزاد را بر اساس قانون اساسی جمهوری اسلامی که در رحمانی ترین تفسیر بر تبعیض استوار است طرح میکنند، و دوم انتخابات آزاد را با انتخابات سالم و رقابتی که میان خودی های جمهوری اسلامی قرار است صورت بگیرد یکسان میکنند. با توجه به اینکه انتخابات آزاد جغرافیا خود را دارد و قرار است در ایران برگزار شود، به چالش کشیدن این تفاسیر که از طریق رسانه ها به مردم عرضه میشود، یکی از مهمترین وظایف آزادیخواهان است.
در نیروهای مخالف رژیم هم برداشتهای نادرستی از انتخابات آزاد هست که مشهورترین آن حذف نیروهای سیاسی هوادار حکومت از روند رقابت است که چیزی جز آن روی سکه “انتخابات سالم و رقابتی” حکومت نیست. این دیدگاه نیز زیر پرچم آزادی خواهی، مخالفان خود را (که میتوانند به زعم ما نیز آزادی خواه نباشند) از رقابت حذف میکند.

پرسش چهارم: آیا انتخابات آزاد با دموکراسی یکی است؟
در جوامعی که دموکراسی در آن استقرار یافته، انتخابات آزاد و دوره ای تنها شکل تقسیم و بازتولید قدرت است. در این جوامع قانون اساسی با تضمین فعالیت سیاسی برای همهٔ احزاب از یک طرف، و تضمین حقوق اقلیت از طرف دیگر، امکان تناوب سیاسی را فرا هم میاورد. اکثر قریب به اتفاق سازمان های سیاسی نیز خود را به این قانون اساسی ملتزم میدانند. استثناهایی تاریخی وجود دارند که نیروهای ضدّدموکراسی از طریق صندوق رأی توانستند به قدرت برسند و دموکراسی را از میان بردارند، مثال مشهور آن به قدرت رسیدن هیتلر در آلمان است. اما انتخابات آزاد به عنوان شکل گذر به دمکراسی در یک چارچوب حقوقی جا افتاده برگزار نمی شود. به این معنی که تمام گرایش های سیاسی از جمله هواداران نظام جمهوری اسلامی نیز گزینه های خود را به رأی مردم میگذرند. این یکی از ایراداتی است که به استراتژی انتخابات آزاد گرفته میشود که اگر در انتخابات آزاد هواداران جمهوری اسلامی یا گرایش های غیردمکراتیک دیگری پیروز شدند، آیا ما ردای مشروعیت را به دست خود بر دوش آنان نینداخته ایم؟ نخست بسیار بعید است که جمهوری اسلامی با چنین کارنامه ای دوباره بتواند رأی مردم را جلب کند. اما اگر چنین شد آیا چارهٔ دیگری جز پذیرش ارادهٔ مردم و شکیبایی تا انتخاباتی دیگر باقی می ماند؟ و آیا نباید سوزنی به خود بزنیم که نبود سازمان های مدرن دمکراسی خواه، و پراکندگی آزادی خواهان و نداشتن برنامهٔ پیشرفت و توسعهٔ روشن، مردم را در مقابل انتخاب میان هرج و مرج و امنیت نسبی قرار داده است؟

پرسش پنجم: نقش انتخابات آزاد در جنبش سبز؟
رابطه تنگاتنگ جنبش سبز با انتخابات آزاد در شعار “رای من کو” تجلی یافته است و ماهیت انتخاباتی جنبش را نشان داده است. اما روایتهای گوناگونی از اهداف و نیروهای شرکت کننده در این جنبش طرح شده است. جالب اینجاست که همان ۳ روایتی که در برخورد به “انتخابات آزاد” وجود دارد، در تبیین جنبش سبز هم عنوان میشود. کسانی که انتخابات آزاد را همان انتخابات سالم و رقابتی میان خودی های جمهوری اسلامی می بینند، جنبش سبز را یک سره جریانی مذهبی و هوادار نظام ارزیابی میکنند و جایی برای نیروهای مخالف قائل نمیشوند. قطب دیگر این نگرش کسانی هستند که جنبش سبز را حرکتی سکولار و کلا مخالف نظام ارزیابی میکنند. این روایت با انتخابات آزاد با شرکت همهٔ نیروهای سیاسی که هواداران نظام را نیز شامل میشود مخالف هستند. اما روایت آزادی خواهانه از جنبش سبز، جنبش سبز را یک جنبش متکثر و پلورالیستی می داند که در آن گرایشات مختلف و متفاوت، و گاه متضاد در کنار یکدیگر حضور دارند. اگر بخواهیم تنها یکی از ویژگی های جنبش سبز را که موجب تفکیک آن از بقیه جنبش های نیم قرن گذشته است، برجسته کنیم، و آن را نشانه بلوغ ملت ایران بدانیم، همانا همزیستی میان گرایشات متفاوت و گاه متضاد است. چنین نگرشی در تفسیر از انتخابات آزاد بازتاب مییابد که همهٔ جریانات سیاسی درون جنبش را دعوت میکند تا در یک پیکار مشترک برای ازادی احزاب آزادی مطبوعات، و آزادی زندانیان سیاسی متشکل شوند. به این معنا انتخابات آزاد رشته ای است که نیروهای جنبش سبز را به یک دیگر وصل می کند.

پرسش ششم: آیا راهبرد دیگری غیر از انتخابات آزاد برای گذر مسالمت آمیز به دموکراسی به نظرتان میرسد؟
پاسخ به پرسش ششم را به مخالفان راهبرد انتخابات آزاد واگذار می کنیم.

منبع: www.akhbar-rooz.com

نزدیک به دویست روز از حبس و حصر رهبران جنبش اعتراضی و دموکراسی خواهی مردم میگذرد.با این حال شاهد موضعگیری های  جدیدی هستیم که شگفتی بسیاری را برمی انگیزد.

شما پس از آنکه هدف اصلاحطلبان راحفظ جمهوری اسلامی بیان کرده بودید اینبار در اظهار نظر جدیدی ضمن پا فشاری بر مواضع خود،عنوان کردید اصلاحطلبان نه تنها با شعار علیه رهبری مخالفند بلکه با شعار جمهوری ایرانی هم نیز مخالفند و هیچگاه از شعار جمهوری اسلامی عقب نشینی نخواهند کرد.علاوه بر این شما در پاسخ به سوالی از جانب یکی ازکاربران وبسایت خود پیرامون رهبران جنبش سبز عنوان کردید: این دو نامزد معترض به نتیجه اعلام شده برای انتخابات تنها به این خاطر با زشت ترین تهمت ها و دشنام ها رو به رو شدند که تسلیم سخن تحکم آمیز مسئولان درباره صحت انتخابات نشدند و با تاکید بر این موضوع که موسوی و کروبی نه براندازند نه در برابر نظام ایستاده اند و نه وابسته به بیگانه ، فقط دو سیاستمدار معترض اند و ابراز امیدواری کردید که مسئولان کشور راه درست مدیریت را در پیش بگیرند و همه عزیزان آزاد  شوند و به زندگی عادی خود بر گردند.

دبیر کل مجمع روحانیون مبارز!

نخستین پرسشی که در ذهن من پیش آمده این است که آیا شما از جانب تمامی اصلاحطلبان سخن میگویید؟در حالی که تمامی اصلاحطلبانی که در زندانهای رژیم جمهوری اسلامی هر روزه در حال پرداخت سنگین ترین هزینه ها اعم شکنجه ها و انفرادی های طولانی هستند، آیا سند یا مدرکی دال بر هم نظر بودن  آنها دارید؟

این عزیزان بارها از جمهوری اسلامی گذر کرده اند و همین امر به حضورشان در زندانها منجر شده است. اگر خلاف این نیست پس به چه دلیلی این عزیزان مدتهاست پر ثمرترین روزهای زندگی خود را در این زندانها می‌گذرانند در حالی که از طیف روحانیون مبارز هیچ کس چنین هزینه ای را پرداخت نکرده است؟

 اگر زندانیان سیاسی با شما هم عقیده هستند پس چرا تا بدین روز عملی جدی برای آزادی این عزیزان نکرده‌اید و تنها به گذاشتن چند شرط و بیانیه بسنده کرده اید؟ واگربا شما هم عقیده نیستند، اظهار نظر ازجانب آنها که در زندان هستند نتنها عملی غیر اخلاقیست بلکه خیانت در حق آنها و خانواده هایشان است.

آقای موسوی خوئینی ها! مدعی آرمان های امام راحل!

شما در قسمتی از سخنان خود عنوان کرده اید که «هنوز خیل عظیم بیش از نود درصد مردان و زنان صف در صف در سرتا سر ایران با برگه های آری به جمهوری اسلامی،شکوه و عظمت خود را به رخ دنیا می‌کشند.»

با کدام منطق در انتخاباتی که هیچ گزینه‌ای جز جمهوری اسلامی و رژیم شاهنشاهی وجود نداشت و از این مهم تر گزینه ها بر روی برگه های جداگانه سبز و قرمز نوشته شده بود را مصداق انتخابات آزاد می دانید و « خیل عظیم بیش از نود درصد مردان و زنان» را به رخ دنیا می کشید؟

از این گذشته، مگر امام خمینی همان 33 سال پیش در بهشت زهرا نگفت :« اگر چه این رژیم شاهنشاهی قانونی هم باشد پدران ما حق نداشتند برای نسل های آینده تعیین و تکلیف کنند»؟

و باز هم از این که بگذریم، گویا شما متوجه نیستید که در مورد 33 سال پیش صحبت می کنید و از آن زمان تا کنون جمعیت ایران سه برابر شده است.

نکته بعدی تاکید اکید شما بر برانداز نبودن رهبران جنبش است.شما در جوابیه خود تاکید کرده بودید که «رهبران این جنبش نه براندازند و نه در برابر نظام ایستاده اند بلکه فقط دو سیاستمدار معترض اند.»

 تصور من این است که شما بد نیست بیاد آورید که این دو عزیز همراه چه در زمان قبل از تقلب و چه بعد از آن سینه به سینه و گام به گام در کنار مردم بودند.از زمانی که مردم شعارشان تنها «رای من کجاست» بود تا 25 بهمن 89 که شعار معترضان «مبارک بن علی نوبت سید علی شد» ذره‌ای از راهی که مردم برگزیدند عقب ننشستند.

لازم میدانم که بیادتان بیاورم که این دو عزیز بارها اعلام کردند تسلیم خواسته مردم هستند و از مواضع به حق مردم کوتاه نمی‌آیند و بر سر خون شهدا معامله نمی‌کنند. فراموش نکنید مهدی کروبی بارها تکرار کرد که این نظام نه جمهوری است و نه اسلامی. فراموش نکنید که آنها در کنار معترضانی ایستادند که حکومت آنها را برانداز می خواند و نیز این دو عزیز را سران فتنه.

جناب خویئنی ها!

 نکته دیگری که در جوابیه شما به چشم می‌خورد این است که خواستار آزادی عزیزان در بندمان و بازگشت آنها به فعالیت عادیشان شده اید.سوال من اینجاست مگر عزیزان در بندمان خلافی و اشتباهی مرتکب شده اند که بعد از آزادیشان به فعالیت عادی بازگردند؟ مگر در یک نظام دیکتاتوری، یک منتقد سیاسی ویا فعال حقوق بشری می‌تواند فعالیت عادی داشته باشد؟ نکند نظر شما نیز هم سویی با نظر بازجویان دارد که آنها باید دست از فعالیتشان که همان نقد نظام است بکشند؟

تصور من اینست که علت این هواخواهی شما و همفکران شما از نطام و تلاش برای حفظ آن این است که شما دوام خود را در دوام جمهوری اسلامی می‌دانید و نیز کاملا آگاهید که تا روزی می‌توانند از پاسخگویی به عدم کفایت خود  چه در دوران در دست داشتن قدرت وداشتن حمایت های مردمی و چه در این دو سال اخیر خصوصا بعد از حصر رهبران اعتراضی و تلاش شبانه روزی برای تبدیل آن به جنبش اصلاحی شانه خالی کنند که جمهوری اسلامی نفس میکشد.شما نه تنها سوپاپ اطمینانی برای حفظ نظام هستید بلکه حفظ نظام نیز تضمینی برای دوام شما است.

Dr. Mohammad Maleki has spent a long time behind bars in various Iranian prisons and was once sentenced to death. During his last incarceration, Dr. Maleki spent 191 days locked up in prison while being harmed and harassed throughout that time until he was temporarily released from Evin Prison because of his deteriorating health. Although Dr. Maleki received a seven year suspended prison term in March 2000, he remains in a legal state of limbo thus far

The content of Dr. Maleki’s letter in its entirety as released by Daneshjoo News is as follows:

In the Name of Justice
Your Excellency, Dr. Ahmad Shaheed

With warm greetings, I wish you success in the grand, humanitarian endeavor you have undertaken

I am Dr. Mohammad Maleki, a retired professor and the first president of Tehran University appointed after the revolution. I am writing this letter in order to share with you a small portion of human rights violations in my country as witnessed by me. I provide this information to you with the hopes of taking a step towards rescuing my people from the tyranny, corruption and cruelty of the rules oppressing this nation

My brother, Mr. Shaheed, I am one the tens of thousands of individuals whose human rights have been violated multiple times by authoritarian and oppressive rulers reigning the Islamic Republic of Iran for thirty two years. In Iran’s prisons, I have witnessed numerous crimes but can draw your attention to only a small number of them in this letter

In 1979, after the revolution succeeded and following my appointment to the presidency of Tehran University, in order to achieve one of the revolutionary goals, I strived to establish a democratically elected council consisting of professors, students and employees who would run all university affairs. This undertaking wasn’t received favorably by a government monopolizing all aspects of life within the country. At last, a coup d’état dubbed as “the Cultural Revolution” was orchestrated to attack universities, kill a number of students, injure scores of them and finally arrest the rest. Then, universities were closed down, and student dissidents detained, tortured severely and eventually executed.

The Management Council of Tehran University and the High University Council responsible for the day to day operations of the university opposed “the Cultural Revolution” and raised their voices against it. Nonetheless, instead of addressing these concerns, the government detained a number of dissidents including me and under the pretence of opposing the Supreme Leader’s (Ayatollah Khomeini) decree, imprisoned us.

I was unlawfully tried in a court without legal representation and was sentenced to death at first. This verdict was then modified to ten years in prison. During this time, I have endured the most brutal treatments such as being beaten on the soles of my feet and elsewhere with an electric cable and being hung from the ceiling. My head was repeatedly banged against the wall, and I was punched, kicked and forced to tolerate a number of other forms of torture. As a result, I lost vision in my left eye and suffered from a broken bone in my right wrist. The markings of some of those tortures still remain, and my body bears the scars to this day.

After five years, I was supposedly released from prison, but for months, I had to report to the judiciary every few days to be interrogated and tormented in other forms.

Together with tens of other activists, I was arrested again in March 2000 under the pretext of plotting to overthrow the government and was locked up in an isolation cell measured 1×2 meters in one of the most gruesome and dreadful prisons (Eshratabad) operated by IRGC. Legal experts and psychiatrists refer to the incarceration of prisoners under extreme sensory deprivation and isolation as “white torture.” After tolerating approximately seven months of “white torture,” I was released in order to stand trial. Subsequently, I was illegally tried again behind closed doors and received seven years of suspended prison sentence.

On August 22, 2009, intelligence agents raided my house in the early hours of the day. After searching the premises and seizing many books, they took me out of my sickbed and directly transferred me to Evin Prison, Ward 209, where I spent three months in solitary confinement. At the time of my arrest, I suffered from prostate cancer, irregular heartbeats and abnormal blood pressure. I was also receiving chemotherapy and struggled with regular fainting spells and blackouts.

During interrogations, I was insulted and humiliated in so many different ways, and only because of my writings, I was charged with the crime of Moharebeh [Waging War Against God] and insulting the supreme leaders of Iran, Mr. Khomeini and Mr. Khamenei. Eventually, after 191 days of incarceration and due to rapidly deteriorating health, I was granted a sick leave from prison in order to continue my chemotherapy and undergo a surgery to implant a pacemaker in my heart.

Recently, I have been summoned to court to stand trial behind closed doors once more against the laws of the Islamic Republic of Iran. For now, I spend very difficult and agonizing days, waiting to find out the court’s ruling. Although I am a 78 year old, sick elderly man, I am ready to face any verdict issued against me because my goal has always been and will remain to be fighting against tyranny, oppression and injustice imposed by those holding power in Iran.

I lean on God and the masses and fear no punishment. I wish to meet with you in order to recount the reality of what has happened in Iran during the last three decades and what injustice has been inflicted upon this nation.

Your Excellency, Dr. Shaheed, I will testify that during 1980s, how young prisoners and students including men and women, after being brutally tortured, were taken in groups of tens or hundreds every night to face the gallows. And down that road they went to face their destiny while chanting songs. I am prepared to cite the facts as witnessed by me in the prisons of the Islamic regime and stand by my words to pay the price for such testimony.

At the end, as an Iranian, I wish you every success in all your undertakings. Rest assured that God is with you. With warmest regards and hoping to meet you,

Dr. Mohammad Maleki
Political Prisoner and Tehran University Retired Professor

human rights activits news agency   http://www.en-hrana.org